با طعم تلخ تبعید

سالیان سال است
ماه و سال آینده
می خواهم به وطن برگردم   
          به سوی سوسوی فانوس دیده ی تو 

 ماه و سال آینده
سال آینده
سال آینده.

این پای مرا   بردارو ببر 
به سرزمینی که از او دور مانده ام
در آن جا بگذار   برود

این دست مرا   بردارو ببر
به زادگاه ام که از او دور مانده ام
به آن درخت توت سه گانه   برافراز 

دستم را برافراز
تا پایم برود
من   خودم می آیم.

حسین دانائی

7 comments

  1. امیر حسینی says:

    این دست مرا بردار و ببر
    به زادگاه ام که از او دور مانده ام
    به آن درخت توت سه گانه برافراز

    دستم را برافراز
    تا پایم برود
    من خودم می آیم.

    حسرتی جنون آمیز با خود دارد. دست مریزاد.

  2. گلبانو says:

    بسیار زیبا و متأثر کننده است درود بر شما.

  3. Jafar says:

    دستم را برافراز
    تا پایم برود
    من خودم می آیم.

    besyar ziba wa por mafhom ast.

  4. khashayar says:

    شعر بسیار قشنگ و غمگینی است. آینه تبعید.

  5. علی رضا says:

    زیباترین شعری که تبعید و دوری از میهن را بیان کرده است.
    علی رضا

  6. علی عباسی says:

    دعوت به قیام با زبانی زیبا. شعر قشنگی است.

  7. mina says:

    دستم را برافراز
    تا پایم برود
    من خودم می آیم.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *